مساله مهم برای ایران، نظر مردم افغانستان است

 

رئیس پیشین ستاد افغانستان وزارت امور خارجه گفت: هر دولتی که از مسیر آرای مردم در افغانستان به قدرت برسد و مورد تائید قاطبه مردم این کشور باشد به طور طبیعی مورد حمایت ایران هم قرار خواهد گرفت؛ لذا باید منتظر بمانیم اما قدر مسلم این است که تداوم جنگ داخلی به نفع مردم این کشور نخواهد بود.

محسن پاک‌آیین در گفت‌وگو با خبرنگار ایلنا، در پاسخ به این سوال که در هفته‌های اخیر پس از سقوط کابل شاهد نوعی بی‌عملی یا نظاره‌گری از سوی کشورهای همسایه افغانستان هستیم. این مسأله چنین در اذهان می‌نماید که همسایه‌های افغانستان به ویژه کشورمان به شکلی غیر اعلامی طالبان را به رسمیت شناخته است؛ تا چه میزان چنین فرضی به واقعیت نزدیک است، گفت: اوضاع فعلی افغانستان و تسلط طالبان بر اکثر مناطق این کشور به خصوص شهرهای بزرگ کابل، هرات و مزار شریف و بعد عدم تمایل مردم این کشور به حمایت از دولت مرکزی و آقای اشرف غنی و همچنین بی‌تفاوتی یا عدم دخالت بیشتر اقوام و گروه‌ها در این درگیری‌ها در جهت حمایت از دولت کابل در این شرایط طالبان موفق شده نقاط مهم کشور را بگیرد و در این شرایط به طور طبیعی همسایگان افغانستان به دنبال این هستند که با تماس با طالبان و باقی اقوام، آن‌ها را به خویشتنداری و عدم ورود به یک جنگ داخلی دعوت کنند و در عین حال به طالبان برای استقرار یک دولت فراگیر با حضور همه اقوام و گروه‌ها توصیه‌هایی کنند. 

وی افزود: در حال حاضر این سیاستی است که همسایگان و دوستان افغانستان به خصوص جمهوری اسلامی ایران در پیش گرفته‌اند و هدف اصلی این است که از مسیر تداوم مذاکرات بین‌الافغانی به یک وضعیت باثبات از مسیر مسالمت‌آمیز در افغانستان برسیم. امروز مساله مهم برای دولت و نظام جمهوری اسلامی ایران نظر مردم افغانستان است یعنی ما در واقع نظر مردم این کشور را به رسمیت می‌شناسیم و منتظر هستیم که ببینیم چه اتفاقی در افغانستان می‌افتد و هر دولتی که از مسیر آرای مردم به قدرت برسد و مورد تائید قاطبه مردم این کشور باشد به طور طبیعی مورد حمایت ایران هم قرار خواهد گرفت؛ لذا باید منتظر بمانیم اما قدر مسلم این است که تداوم جنگ داخلی به نفع مردم این کشور نخواهد بود و در واقع فضا را برای فعالیت گروه‌های تروریستی نظیر داعش مهیا می‌کند تا به نیابت از ایالات متحده اهداف این کشور را در جهت بی ثبات‌سازی منطقه پیش ببرند.    

رئیس پیشین ستاد افغانستان وزارت امور خارجه همچنین در پاسخ به این سوال که مساله‌ای که در روزهای اخیر افکار عمومی و شبکه‌های اجتماعی را به خود معطوف کرده مسأله مقاومت پنجشیر است؛ سیاست کشور در این رابطه را چگونه ارزیابی می‌کنید، گفت: مساله دره پنجشیر هم در چهارچوب مسائل مطرح شده در سوال قبل قابل تحلیل است؛ ما معتقد هستیم در پنجشیر هم طرفین باید خویشتنداری کرده و راه مذاکره را انتخاب کنند. نظر جمهوری اسلامی ایران همیشه این بوده که مساله افغانستان راه حل نظامی ندارد و هنوز هم بر این نظر اصرار داریم و فکر می‌کنیم که اگر طالبان یا هر گروه دیگری بخواهد با قدرت نظامی در کابل مستقر شود، این استقرار با دوام نخواهد بود. 

وی ادامه داد: لذا توصیه ما به طالبان و مخالفان آن‌ها این است که سعی کنند مشکلات خود را از طریق مذاکره حل کنند و هر دو طرف هم به دنبال تشکیل دولت فراگیر هستند پس به نظر من می‌توانند با توجه به این اشتراک نظر با یکدیگر گفت‌وگو کرده و نحوه و نوع دولت را مشخص کنند. تهران هم کماکان اگر فرصتی مهیا شود این آمادگی را دارد که میزبان و تسهیل‌گر گفت‌وگوهای بین الافغانی باشد.    

پاک‌آیین: ارتقای روابط با همسایگان نیازمند ایجاد اراده سیاسی است

 

تهران-ایرنا- یک کارشناس ارشد مسائل راهبردی با بیان اینکه ارتقای روابط با همسایگان نیازمند ایجاد اراده سیاسی است، گفت: اقتصاد ایران و کشورهای همسایه مکمل یکدیگر هستند و دولت سیزدهم برای شکل‌گیری اراده سیاسی در طرف مقابل، باید رایزنی دیپلماتیک را افزایش داده و موانع بروکراتیک را کاهش دهد.

محسن پاک‌آیین روز پنجشنبه در گفت‌وگو با خبرنگار سیاسی ایرنا درباره سیاست خارجی دولت سیزدهم برای تقویت روابط با کشورهای همسایه خاطرنشان کرد: ارتباط با کشورهای همسایه در همه دوره‌های بعد از پیروزی انقلاب اسلامی در زمره اولویت‌های اصلی دستگاه دیپلماسی جمهوری اسلامی بوده‌ و دولت سیزدهم هم این مسئله را مورد توجه قرار داد و حسین امیرعبداللهیان وزیر امورخارجه هم در برنامه‌های خود برای آن اولویت قائل شده است.

وی درباره چالش‌های پیش روی دولت سیزدهم در پیگیری این سیاست گفت: داشتن روابط سیاسی مستحکم با همسایه‌ها به طور طبیعی زمینه‌ساز توسعه همکاری‌های اقتصادی است. به این معنا که ابتدا اراده سیاسی باید در طرفین ایجاد شود تا در نتیجه آن، کشورها برای ارتقای همکاری‌های اقتصادی هم تلاش کنند.

مشاور پیشین وزیر امور خارجه با بیان اینکه امروز با اغلب کشورهای همسایه ارتباطات نزدیک داریم، تصریح کرد: اراده سیاسی برای همکاری با بیشتر کشورهای همسایه وجود دارد ولی در مواردی هم ضرورت دارد که در حوزه سیاسی فعالیت بیشتری انجام شود تا اعتماد متقابل ایجاد شود و اراده سیاسی شکل بگیرد.

وی یادآور شد: همسایگان ما به خصوص در آسیای مرکزی و قفقاز نیازمند این هستند که با جمهوری اسلامی ایران، ارتباطات اقتصادی شان را تقویت کنند زیرا اکثراً مثل ایران دنبال مقاوم‌سازی اقتصاد هستند و به ویژه کشورهای دارای نفت و گاز تمایل دارند که وابستگی‌ درآمدیشان را از این منابع انرژی کاهش دهند و منابع درآمدی خود را متنوع کنند.

اقتصاد ایران و کشورهای همسایه مکمل یکدیگر هستند

پاک‌آیین ادامه داد: همکاری‌های اقتصادی ایران و همسایگان می‌تواند مکمل هم باشد و ما برای ایجاد اقتصادهای مکمل و ترکیبی، می‌توانیم همکاری‌های خودمان با همسایگان را دنبال کنیم. ایجاد اراده سیاسی مساله مهمی است و باید در این رابطه با کشورهای همسایه رایزنی و مذاکره کنیم. برای مثال، برخی از قوانین دست‌وپاگیر و بروکراتیک بر سر راه همکاری‌های تجاری را باید رفع کنیم.

این دیپلمات پیشین ادامه داد: ایجاد پنجره واحد تجارت در مرزها برای تسهیل همکاری‌های مرزی و روان شدن تجارت از مسیر مرزها یک امر ضروری است.

پاک آیین خاطرنشان کرد: ما ۱۵ همسایه داریم که عمدتاً با آنها مرز زمینی داریم و این مرزها محل تردد کالاست. باید سعی کنیم برخی از مشکلات ناشی از نبود هماهنگی بین نهادهای مختلف را با ایجاد پنجره واحد رفع کنیم.

وی به موانع بورکراتیک تجار در راه صادرات یا واردات کالاها اشاره کرد و گفت: برای مثال در مرز ایران و جمهوری آذربایجان و در گذرگاه‌های مرزی آستارا، بیله‌سوار، جلفا و پلدشت، نهادهای مختلفی مثل گمرک، سازمان استاندارد و نیروی انتظامی مستقر هستند که باید صادرکننده از مسیر این نهادها بگذرد و نظر آنها را تامین کند تا بتواند کالایش را صادر کند. در مواردی، برخی از این دستگاه‌ها در مرز حضور ندارند و صادرکننده اگر در مرز دچار مشکل شود باید به تبریز یا اردبیل مراجعه کند تا مشکلش برطرف شود اما با ایجاد پنجره واحد تجارت در مرزها، همه کارها در مرز انجام می‌شود و تجارت مرزی تسهیل خواهد شد.

انعقاد قرارداد تعرفه ترجیحی و تکمیل مسیرهای ریلی ضروری است

سفیر پیشین ایران در زامبیا، ازبکستان، تایلند و جمهوری آذربایجان اضافه کرد: تلاش برای کاهش تعرفه‌ها و انعقاد قرارداد تعرفه ترجیحی با کشورهای همسایه می‌تواند به بهبود همکاری‌های تجاری کمک و قیمت کالاهای ایرانی را اقتصادی‌تر کند.

وی ادامه داد: تاجران ما برای عبور از مرزها و ورود به کشور دیگر باید تعرفه‌هایی را بپردازند. این در حالی است که ما با امضای قرارداد، می‌توانیم این مشکل را حل کنیم برای مثال میان کشورهای مشترک المنافع قرارداد لغو تعرفه های گمرکی وجود دارد و تاجران این کشورها به راحتی  با هم کار می‌کنند ولی اگر تاجر ایرانی بخواهد به جمهوری آذربایجان کالایی را صادر کند باید تعرفه بپردازد و اگر بخواهد دوباره از آنجا کالا را به روسیه بفرستد باز هم مشمول تعرفه می‌شود که این موضوع موجب بالارفتن هزینه تمام‌شده کالا و گرانی آن برای مشتری می‌شود. امضای قرارداد تعرفه ترجیحی، همکاری‌ها را روان می‌کند و برای همه طرف‌ها مفید است.

پاک‌آیین، اهمیت تکمیل مسیرهای ریلی تجاری را یادآور شد و افزود: تکمیل مسیرهای ریلی با کشورهای هم‌مرز با ایران، تجارت را تسهیل می کند. جمهوری آذربایجان آماده همکاری و پرداخت نیمی از هزینه تکمیل خط راه‌آهن رشت-آستاراست که اگر ۱۶۵ کیلومتر باقی‌مانده این خط تکمیل شود میزان تجارت ما در این منطقه هفت برابر می‌شود. از این جهت، تکمیل خطوط ترانزیتی بسیار مهم است.

این دیپلمات پیشین خاطرنشان کرد: با تکمیل این خطوط، حلقه مفقوده کریدور شمال-جنوب هم پیدا می‌شود و روسیه، چین و کشورهای حوزه دریای سیاه می توانند از طریق ایران به دریای عمان و خلیج فارس متصل شوند و به طور متقابل، ما هم از این مسیر به این کشورها متصل و از منافع تجارت با آنها بهره‌مند خواهیم شد.

نبود وابسته بازرگانی کار را برای بازرگانان سخت کرده است

وی بر ایجاد خطوط منظم کشتیرانی بین بنادر شمالی و بنادر جنوبی تاکید کرد و گفت: لازم است مشوق‌هایی هم برای تاجران و صادرکنندگان نمونه در نظر بگیریم و استفاده از خطوط کشتیرانی را برای آنها تسهیل کرده و در بیمه و مسائل دیگر تخفیفاتی را برای آنها قائل شویم تا تجارت با کشورهای همسایه بیش از پیش تقویت شود.

معاون پیشین فرهنگی سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی به کاهش حضور وابسته‌های بازرگانی ایران در کشورهای همسایه اشاره کرد و گفت: ما در سال‌های گذشته و در دولت‌های مختلف، معمولاً وابسته بازرگانی در اکثر کشورهای همسایه و کشورهای دورتر داشتیم. اخیراً، ظاهراً به دلیل مشکلات مالی، وزارت صنعت، معدن و تجارت، اعزام وابسته های بازرگانی را کاهش داده و فقط در چند کشور، وابسته بازرگانی داریم.

وی گفت: وابسته‌های بازرگانی می‌توانند به تقویت ارتباطات بخش‌های خصوصی ایران با همتایانشان در کشورهای همسایه کمک کنند. وقتی وابسته بازرگانی در کشورهای همسایه نداریم، بخش خصوصی ایران نمی‌توانند به اهداف تجاری و اقتصادی خود در حد بالا برسند. این موضوع هم یکی از موانع گسترش تجارت با کشورهای همسایه است که امیدواریم در دولت سیزدهم برطرف شود.

برجام نه یک کلمه کم، نه یک کلمه زیاد

محسن پاک‌آیین، تحلیلگر مسائل بین‌الملل در گفت‌و‌گو پیرامون مباحث احتمالی در مذاکرات آتی گفت: آن طور که مسئولین نظام گفته‌اند و سیاست نظام نیز بر آن استوار است، چیزی به برجام و توافق هسته‌ای اضافه نمی‌کنیم و چیزی نیز کم نمی‌کنیم. همانگونه که توافق شده و تبدیل به یک سند و توافق بین‌المللی شده است، بدان عمل خواهیم کرد. شرط اجرای تعهدات نیز منوط به تعهد طرف مقابل به اصول این توافق است.

 

محسن پاک آیین تحلیلگر مسائل بین‌الملل در گفت‌و‌گو با راهبرد معاصر، درباره آینده پرونده هسته ای گفت: آینده پرونده هسته ای مشخص و از جمله مواردی است که در سیاست خارجی کشور خیلی ابهامی نسبت به آن نداریم چون سیاست قطعی نظام از سوی مقام معظم رهبری ترسیم شده و مورد تائید و نظر تمام مسئولین ارشد نظام به خصوص دستگاه دیپلماسی است. اگر آمریکا قصد بازگشت به برجام را دارد، می‌بایستی که تحریم های ایران را لغو کند و ما راستی آزمایی و لغو تحریم ها را تائید کنیم، ان زمان تعهدات خود را کماکان همچون همانند زمانی که برجام اعلام شده انجام می دهیم و برخی از محدودیت هایی که لغو کردیم و در 5 گام آنها را کاهش دادیم، کنار خواهیم گذاشت. از همین رو توپ در مقطع کنونی در زمین امریکایی ها است و ما از برجام خارج نشدیم که بخواهیم اقدامی را انجام دهیم. چنانچه آنها وارد شوند به طور طبیعی ما هم می توانیم وظایف خود را در قبال توافق هسته ای انجام دهیم.

وی در پاسخ به این پرسش که، بسیاری اذعان دارند ممکن است برجام دیگری روی کار بیاید. تصریح کرد: قطعاً این گونه نیست. آن طور که مسئولین نظام گفته اند و سیاست نظام نیز بر آن استوار است، چیزی به برجام و توافق هسته ای اضافه نمی کنیم و چیزی نیز کم نمی کنیم. همان گونه که توافق شده و تبدیل به یک سند بین المللی و توافق بین المللی شده است، بدان عمل خواهیم کرد. ما بر اساس اعتقادات اصولی خود مبنی بر پایبندی به تعهدات آنها را اجرا می کنیم البته در صورتی که طرف مقابل نیز اجرا کند.

پاک آیین با اشاره به اینکه در دولت قبل متاسفانه به منطقه بها داده نشد اظهار کرد: آقای امیرعبدالهیان فردی متخصص منطقه و به خصوص کشورهای عربی است و عمده خدمت وی در وزارت امور خارجه در طی سال های گذشته در این حوزه بوده و اولین سفر ایشان به بغداد و بعد به سوریه نشان می دهد حتما توجه به منطقه و به خصوص غرب آسیا در اولویت اول در سیاست خارجی ما قرار دارد. ایشان در صحبت های خود مخصوصاً در مجلس اعلام کردند اولویت اول من همسایگان است و لذا توجه به همسایگان بعنوان کشورهای منطقه چه همسایگان عرب و چه غیرعرب در اولویت خواهد بود و فکر می کنم ما دوره ای را طی کنیم که در آن ارتباطات ما با همسایگان و کشورهای منطقه تقویت خواهد شد.

او در خصوص فصل جدید منطقه با خروج نیروهای امریکایی پاسخ داد: با رفتن آمریکا از منطقه حاکمیت ملی کشورهایی که تا به حال اسیر اشغال امریکا بودند اصالت می یابد و آرامش و امنیت به منطقه بازمی گردد و عامل اصلی بی ثباتی در منطقه خارج می شود همچنین فصل جدیدی از همکاری ها بین کشورهای منطقه آغاز می شود. البته امریکا از طریق عوامل خود مثل گروه های تروریستی از جمله داعش تلاش می کند برخی از کشورهای منطقه را ناامن کند و بی ثبات نگه دارد ولی با توجه به اینکه از منطقه خارج شده و کشورهای این حوزه هم به آثار منفی حضور چندین ساله امریکا در کشورهای منطقه واقف هستند به نظرم می رسد امریکا نمی تواند آن اهداف ضدامنیتی خود را در منطقه دنبال کند.

 

آینده حکمرانی در افغانستان

 

با تسلط طالبان بر اکثر نقاط افغانستان و خروج حقارت آمیز و غیرمسئولانه اشغالگران آمریکا ازافغانستان، اینک توجه تحلیل گران منطقه و جهان به آینده افغانستان و نوع سیستم حکمرانی و حاکمیت در این کشور معطوف شده است. در این رابطه برخی از سناریوهای ممکن برای آینده افغانستان مورد بحث و ارزیابی قرار گرفته است.

اولین سناریو، حفظ دولت فعلی و به عبارتی ابقای دولت اشرف غنی است که بسیار بعید بنظر می رسد و احتمال آن نزدیک به صفر است.  دولت اشرف غنی یک دولت ضعیف و وابسته به آمریکا و ناکارآمد بود و مقبولیت مردمی نداشت. مردم از این دولت ناراضی بودند و از سقوط آن خوشحال هستند. طالبان نیز که با قدرت نظامی در کنار اتخاذ رویکرد مسالمت جویانه به قدرت رسیده است، دیگر به بازگشت اشرف غنی یا اعضای دولت وی مانند امرالله صالح رضایت نخواهند داد.

دومین سناریو، تجزیه افغانستان و تشکیل دو منطقه پشتون نشین و غیرپشتون نشین است. این سناریو نیز به دلیل پراکندگی اقوام در مناطق مختلف افغانستان و عدم علاقمندی مردم به نقض یکپارچگی کشور غیرمحتمل است. از اظهارات مقامات طالبان نیز استنباط می شود که این گروه نیز چنین برنامه ای را در دستورکار ندارد.

سناریوی سوم، شکست مذاکرات بین الافغانی و عدم دستیابی به توافق طالبان با دیگر اقوام و وقوع یک جنگ نافرجام داخلی است. احتمال تحقق این سناریو نیز قوی نیست. مردم افغانستان از هر قوم و عشیره، پس از سالهای طولانی جنگ و تحمل اشغالگران آمریکا و ناتو، خواهان امنیت در افغانستان هستند و تداوم جنگ های داخلی را نخواهند پذیرفت. طالبان نیز به دنبال حفظ قدرت و موقعیت فعلی و کسب مقبولیت داخلی و مشروعیت خارجی است و به همین دلیل علاقمند به ورود به منازعات داخلی نیست. مسئولین طالبان سعی خواهند کرد طی مذاکره با گروه های مختلف و در عین حال نمایش اقتدار نظامی خود، رویکردی مسالمت آمیز را نمایش داده و از جنگ داخلی پرهیز کنند.

سناریوی چهارم و محتمل، تشکیل یک شورای انتقال قدرت یا دولت موقت به سرکردگی یکی از مقامات ارشد طالبان برای اداره کشور است. طالبان قانون اساسی امروز افغانستان را قبول ندارد و لذا دولت موقت در صدد افزودن متمم هایی به این قانون یا تهیه پیش نویس قانون اساسی جدید خواهد بود. اگر قانون اساسی اصلاح شده یا جدید، در یک همه پرسی به تصویب مردم برسد، گام های بعدی می تواند برداشته شود. در این چارچوب ممکن است مذاکرات بین الافغانی  با هدف تقسیم قدرت میان طالبان و دیگر اقوام ذینفوذ ادامه یابد و احتمال شکل گیری دولت فراگیر با حضور همه اقوام، فراهم آید.  

اجرای سناریوی چهارم می تواند به سالها ناامنی و جنگ در افغانستان خاتمه داده و بتدریج این کشور را به ثبات و آرامش برساند.

تشکیل حکومت فراگیر متشکل از همه مذاهب، اقوام و نیروهای سیاسی مختلف، یک اقدام ثبات ساز و مورد حمایت همسایگان و دوستان افغانستان از جمله جمهوری اسلامی ایران خواهد بود. تحقق این سناریو اگر با حمایت مردم همراه باشد، برای دولت فراگیر، مقبولیت داخلی ایجاد کرده و مسیر حرکت برای کسب مشروعیت منطقه ای و بین المللی را هموار خواهد ساخت.

البته با توجه به رویکرد تمامیت خواهانه طالبان، ممکن است دولت فراگیر به سادگی تشکیل نشود. در این صورت نقش کشورهای میانجی مانند ایران، روسیه، چین و پاکستان برای ایجاد دولتی فراگیر حائز اهمیت خواهد بود. باید به طالبان تفهیم شود که تداوم رویکرد تمامیت خواهانه و نادیده گرفتن حقوق دیگر اقوام، عدم رضایت مردم افغانستان را در پی داشته و شناسایی دولت جدید از سوی همسایگان و جامعه بین الملل را بامشکل مواجه می سازد.

همه عناصر تاثیرگذار در داخل و خارج از افغانستان باید تلاش کنند تا این کشور مجددا درگیر منازعات نظامی داخلی نشود چرا که در این صورت فضا برای فعالیت گروه های تروریستی همچون داعش و دیگر نایبان منطقه ای آمریکا، برای بی ثبات سازی این کشور افزایش خواهد یافت.

 

The future of governance in Afghanistan

 

Tehran, IRNA - With the Taliban taking control of most parts of Afghanistan and the humiliating and irresponsible departure of the US occupiers from Afghanistan, regional and world analysts are now turning their attention to the future of Afghanistan and the type of system of government in this country.

In this regard, some possible scenarios for the future of Afghanistan have been discussed and evaluated.

The first scenario is to maintain the current government, in other words, to maintain the government of Ashraf Ghani, which seems very unlikely and the probability is close to zero. Ashraf Ghani's government was weak, dependent on the United States, inefficient, and unpopular.

 

The people were dissatisfied with this government and are happy with its fall. The Taliban, which has come to power through military force alongside a peaceful approach, will no longer consent to the return of Ashraf Ghani or members of his government like Amrullah Saleh.

The second scenario is the disintegration of Afghanistan and the formation of two Pashtun and non-Pashtun regions.

This scenario is also unlikely due to the dispersal of ethnic groups in different parts of Afghanistan and the lack of interest of the people in violating the integrity of the country. According to Taliban officials, the group does not have such a plan on its agenda.

The third scenario is the failure of inter-Afghan talks and the failure of the Taliban to reach an agreement with other ethnic groups and the outbreak of a failed civil war.

 

The probability of this scenario happening is not strong either. The people of Afghanistan of all ethnicities and tribes, after many years of war and enduring the US and NATO occupiers, want security in Afghanistan and will not accept the continuation of civil wars.

 

The Taliban also seek to maintain their current power and position and gain domestic acceptance and foreign legitimacy, and are therefore not interested in entering into internal conflicts.

 

Taliban officials will try to show a peaceful approach and avoid a civil war by negotiating with various groups while demonstrating their military authority.

The fourth and most likely scenario is the formation of a transitional council or interim government headed by a senior Taliban official to run the country.

 

The Taliban do not accept Afghanistan's constitution today, so the interim government will seek to add amendments to the law or draft a new constitution.

 

If the amended or new constitution is approved by the people in a referendum, the next steps can be taken.

 

In this context, inter-Afghan negotiations may continue with the aim of sharing power between the Taliban and other influential ethnic groups, and the possibility of forming an inclusive government with the presence of all ethnic groups is possible.

Implementing the fourth scenario could end years of insecurity and war in Afghanistan and gradually bring stability and calm to the country.

 

The formation of an inclusive government consisting of all religions, ethnicities and different political forces will be a stabilizing step and supported by Afghanistan's neighbors and friends, including the Islamic Republic of Iran.

 

The realization of this scenario, if accompanied by the support of the people, will create internal acceptance for the inclusive government and pave the way for regional and international legitimacy.

Of course, given the Taliban's totalitarian approach, an inclusive government may not be easy. In this case, the role of mediating countries such as Iran, Russia, China, India and Pakistan will be important to create an inclusive government.

 

The Taliban must be made aware that the continuation of the totalitarian approach and disregard for the rights of other ethnic groups will lead to the dissatisfaction of the Afghan people and make it difficult for the neighbors and the international community to recognize the new government.

All influential elements inside and outside Afghanistan must work to prevent the country from becoming embroiled in civil war again, as this will increase the space for terrorist groups such as ISIS and other US regional allies to destabilize the country.

 

By Mohsen Pakaein

9376**9417

Follow us on Twitter @IrnaEnglish