رویكرد هوشمندانه ایران در قفقاز جنوبی

آرمن گریگوریان، دبیر شورای عالی امنیت ملی ارمنستان و خلف خلف اف، فرستاده ویژه رئیس جمهوری آذربایجان در سفر به ایران با مقامات ایرانی گفتگو کردند. این سفر‌ها نشان دهنده اعتماد باکو و ایروان به تهران و پذیرش نقش سازنده کشورمان در برقراری صلح در قفقاز جنوبی است.

در جنگ ۴۴ روزه ارمنستان و آذربایجان در سال ۲۰۲۰، جمهوری اسلامی ایران با اتخاذ مواضع عقلانی و منطبق با موازین بین‌المللی، ورود فعال خود را در بحران قفقاز جنوبی به نمایش گذارد. حضرت آیت‌الله خامنه‌ای رهبر انقلاب اسلامی در سخنانی در سیزده آبان ۱۳۹۹ مواضع اصولی کشور را بیان و بر پنج نکته مهم تأکید کردند. تسریع در پایان دادن به جنگ تلخ در شمال ایران، آزادسازی تمام اراضی آذربایجان اشغال شده توسط ارمنستان، ضرورت حفظ مرز‌های بین‌المللی، حفظ امنیت و حقوق ارامنه ساکن در خاک آذربایجان و دور کردن تروریست‌های تکفیری از مرز‌های ایران، پنج موضع اصولی ایران بود.

در اجرای این مواضع، جمهوری اسلامی ایران از تمامیت ارضی جمهوری‌های آذربایجان و ارمنستان حمایت کرد که نتیجه آن بازگرداندن قره باغ به آذربایجان و حفظ استان سیونیک در تمامیت ارضی ارمنستان بود. در واقع ایران اجازه نداد مرز‌های بین‌المللی دو کشور شیعه جهان یعنی مرز ایران - ارمنستان و مرز آذربایجان-ارمنستان با نقض تمامیت ارضی ارمنستان و تجزیه قره باغ، تغییر یابد. تروریست‌های تکفیری هم پس از هشدار ایران از مرز‌های ایران گریختند.

ایران همچنان موضوع حمایت از حقوق ارامنه در خاک آذربایجان را دنبال کرد و این موضوع کماکان در دستورکار سیاست خارجی قرار دارد. خلف خلف اف دستیار ویژه رئیس جمهور آذربایجان در دیدار با وزیرامورخارجه کشورمان، سیاست‌های دولت جمهوری آذربایجان در حمایت از حقوق ارامنه و غیرنظامیان این منطقه را تشریح کرد و تضمین آزادی و حقوق و تأمین مایحتاج زندگی ارامنه قره باغ را اولویت دولت آذربایجان عنوان کرد. مهم‌ترین نکته این بود که مقامات آذربایجان در دیدار‌های دوجانبه با مقامات ایرانی قول داده و تاکید کرده اند که به دنبال تغییر مرز‌های بین‌المللی نیستند.

مسوولین ایرانی همچنین در دیدار با مقامات آذربایجان و ارمنستان با تبیین سیاست اصولی و تغییر ناپذیر جمهوری اسلامی در توسعه همکاری و تعامل با همسایگان و ایجاد منطقه‌ای عاری از هرگونه تنش و درگیری، گفتگو‌های صریح و سازنده را میان کشور‌های منطقه، بسترساز امنیت پایدار، توسعه متوازن و رفاه و آسایش مردم دانستند. در این دیدار‌ها همچنین بر ضرورت تداوم تعاملات و همکاری‌های اقتصادی میان جمهوری اسلامی ایران وجمهوری‌های آذربایجان و ارمنستان و ضرورت افزایش مبادلات تجاری مشترک و ارتقای سطح روابط در همه حوزه‌ها اعلام شد.

در سایه اجرای مواضع اصولی ایران، جنگ تلخ در شمال کشور خاتمه یافت، تمام اراضی اشغالی آذربایجان از جمله قره باغ آزاد شدند، مرز‌های بین‌المللی بدون تغییر ماند، تکفیری‌های تروریست از مرز‌های ایران دور شدند و زمینه‌های لازم برای حفظ امنیت ارامنه فراهم آمد. این تحولات باعث شد که ایران به عنوان یک بازیگر فعال و تاثیرگذار شناخته شود و سفر‌های اخیر مقامات آذربایجان و ارمنستان به تهران حکایت از اعتماد آن‌ها به صداقت جمهوری اسلامی ایران به عنوان یک شریک مطمئن و دارای نقش سازنده، در برقراری و پایداری صلح در قفقاز دارد.

إسرائيل، الحصان الخاسر

محسن باک آئین

بمناسبة ذكرى ولادة النبي محمد (ص) والإمام الصادق (ع)، قال آية الله الخامنئي الرأي القطعي بشأن الحكومات التي راهنت على تطبيع العلاقات مع النظام الصهيوني:

"إنهم يرتكبون الأخطاء، وسوف يخسرون؛ الخسارة تنتظرهم؛ كما يقول الأوروبيون، إنهم يراهنون على حصان خاسر. وضع النظام الصهيوني اليوم ليس وضعاً يشجع على القرب منه؛ ولا ينبغي لهم أن يفعلوا ذلك". "خطأ. النظام الغاصب يرحل. اليوم، الحركة الفلسطينية أكثر نشاطا من أي وقت مضى خلال هذه السنوات السبعين والثمانين".

يمكن النظر في النقاط التالية حول سبب حدوث "مقامرة تطبيع العلاقات مع النظام الصهيوني".

1. في البعد الشعبي، فإن مسلمي العالم اليوم لا يقبلون تطبيع علاقات بلادهم مع إسرائيل، وحتى في بعض الدول المختنقة يظهرون استياءهم واحتجاجهم على هذا الأمر. على سبيل المثال، قبل بضعة أشهر، عندما نشرت إسرائيل صورة اللقاء السري لوزير الخارجية الليبي مع نظيره الإسرائيلي في إيطاليا، واجه غضب الشعب الليبي والمنظمات غير الحكومية وأجبر الحكومة على ذلك. إقالة وزيرة الخارجية نجلاء المنقوش. حادثة أخرى. وأدى عدم حضور الدول العربية الأعضاء في اتفاق إبراهيم في حفل الذكرى الثانية لهذا الاتفاق إلى إلغاء هذا الاجتماع. وتسبب غضب شعوب هذه الدول والاستياء العام من تطبيع العلاقات مع نظام القدس المحتل، في عدم مشاركة أي من الدول العربية والدول الموقعة على الاتفاق في هذا الحفل. حدث ذلك في وقت كانت تل أبيب تلمح بدعاية واسعة النطاق إلى أنه مع تنفيذ اتفاق إبراهيم سيتم تطبيع علاقات إسرائيل مع السعودية والبحرين والمغرب والسودان والإمارات، وسيؤدي ذلك إلى تعزيز صناعة السياحة. وفي الواقع، أظهرت معارضة دول المنطقة للكيان الصهيوني أن الدفاع عن فلسطين وتحرير القدس هو أحد الأهداف الاستراتيجية للعالم الإسلامي، وقد تم إضفاء الطابع المؤسسي على اشمئزاز المسلمين من المحتلين.

2. في البعد العسكري الأمني، لا شك أن قوة الردع لنظام الاحتلال قد ضعفت اليوم ووصلت إلى الحد الأدنى الممكن. قبل سنوات، توقع بن غوريون، رئيس الوزراء والمنظر الإسرائيلي، أنه إذا انتهت قوة الردع، سيتم تدمير إسرائيل. عادة، كانت قوة الردع لإسرائيل هي وجود القبة الحديدية، لكن تطورات السنوات الأخيرة، بما في ذلك هزيمة هذا النظام في حربي 33 يوما و 22 يوما وغيرها، أظهرت أن قوة الردع للقبة الحديدية قبة والقوات المسلحة لهذا النظام في الحروب الإقليمية غير فعالة. اليوم إسرائيل، وبسبب تزايد التضامن الوطني بين المجاهدين الفلسطينيين وزيادة القوة العسكرية لمحور المقاومة، فقد النظام الصهيوني القدرة على القتال وأصبح مثالا لتنبؤ بن جورين.

3. وعلى الصعيد الداخلي، أدت السياسات القاسية وغير العقلانية التي ينتهجها رئيس الوزراء نتنياهو التابع للنظام الغاصب، وإصراره على تدنيس المسجد الأقصى، واستمرار البناء الاستيطاني في محيط الأراضي الفلسطينية، إلى تفاقم الوضع. وزادت من استياء الشعب الفلسطيني المحتل، وأثارت ممارسات الفصل العنصري ضد العرب غضبا شعبيا. الإصلاحات القضائية التي يريدها نتنياهو، لرفع قضية فساده من دائرة التحقيق، إلى جانب المشاكل المعيشية للمواطنين، ووجود تضخم متزايد وفساد إداري متزايد، قلصت عمر الحكومة الوهمية وقد تشهد البديل قريبا. لحكومة أخرى. إن تدفق المهاجرين اليهود لمغادرة الأراضي المحتلة وشراء العقارات في الخارج، بما في ذلك في باتاغونيا بالأرجنتين، يظهر المشاكل الداخلية التي تعاني منها إسرائيل.

4. في مجال العلاقات الخارجية، عادة ما يؤدي الدعم السياسي والمالي من القوى الكبرى، بما في ذلك الولايات المتحدة والاتحاد الأوروبي، إلى تعزيز وبقاء النظام الصهيوني، لكن تعارض حكومة نتنياهو مع القرارات وقد أثار قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة بوقف بناء المستوطنات وفرض الفصل العنصري ضد العرب استياءً عالمياً وحتى انتقادات للولايات المتحدة وأوروبا ضد هذا النظام. وقد دفعت تصرفات نتنياهو هذه الجمعية العامة للأمم المتحدة إلى تبني فتوى محكمة العدل الدولية في لاهاي بشأن طبيعة الاحتلال الإسرائيلي للمطالبة بالأرض الفلسطينية، وفي هذا التصويت صوتت الدول العربية والإسلامية وحتى الدول التي تميل إلى تطبيع العلاقات مع تل أبيب لصالح فلسطين، وقد قامت الأمم المتحدة والمؤسسات الدولية الأخرى لقد استاءت إسرائيل وقلصت من قدرة هذا النظام على العمل على الساحة الدولية. واليوم، لم تعد تل أبيب قادرة بسهولة على استخدام امتيازاتها السابقة لوقف الموافقات الدولية ضد نفسها. إن ابتعاد النظام الصهيوني عن مفاوضات السلام مع السلطة الفلسطينية وغير إن القبول بوجود حكومتين في الأراضي المحتلة، وهو أحد شروط الجامعة العربية، أضر بسياسة التهدئة مع الحكومات العربية، كما أضرت الدول القليلة التي كانت تميل إلى تطبيع العلاقات مع تل أبيب للشك.
وبالنظر إلى هذه الحقائق التي لا يمكن إنكارها، فإن وصف قائد الثورة للكيان الصهيوني بـ "الحصان الخاسر" له منطق قوي وسندات موضوعية، ويمكن لجيرد أن يصحح خطأهم الحسابي ويضيف إلى وحدة العالم الإسلامي من أجل تحرير فلسطين والمسلمين. القبلة الأولى للمسلمين.

İsrail, uduzan at

Möhsün Pakain

İslam İnqilabının Rəhbəri Ayətullah Xamenei 2023-cü il oktyabrın 3-də Həzrət Məhəmməd (s) və İmam Sadiqin (ə) mövlud ildönümləri münasibəti ilə sionist rejimlə münasibətləri normallaşdırmaqda qumar oynayan hökumətlər haqqında qəti fikir bildirib:

"Səhv edirlər, uduzacaqlar; İtkilər bunları gözləyir; Avropalılar demişkən, uduzmuş atla mərc edirlər. Bu gün sionist rejimin vəziyyəti ona yaxın olmağa təşviq edən bir vəziyyət deyil; Bunu etməməlidirlər. səhv. Qəsbkar rejim gedir. Bu gün Fələstin hərəkatı bu yetmiş səksən ildə həmişəkindən daha fəaldır”.

“Sionist rejimlə münasibətləri normallaşdırmaq qumarı”nın niyə baş verdiyi ilə bağlı aşağıdakı məqamları nəzərdən keçirmək olar.

1. Məşhur ölçüdə bu gün dünya müsəlmanları öz ölkələrinin İsraillə münasibətlərinin normallaşmasını qəbul etmir, hətta bəzi boğulmuş ölkələrdə bu məsələdə öz narazılıqlarını və etirazlarını bildirirlər. Məsələn, bir neçə ay əvvəl İsrail Liviya xarici işlər nazirinin İtaliyada israilli həmkarı ilə gizli görüşünün şəklini dərc edəndə o, Liviya xalqının və qeyri-hökumət təşkilatlarının qəzəbinə tuş gəlib və hökuməti buna məcbur edib. Ölkənin xarici işlər naziri Nəcla Əl-Monqoş vəzifəsindən azad edilib. Başqa bir hadisə. İbrahim müqaviləsinə üzv ərəb ölkələrinin bu müqavilənin ikinci ildönümü mərasiminə qatılmaması bu görüşün ləğvinə səbəb oldu. Bu ölkələrin xalqının qəzəbi və işğalçı Əl-Qüds rejimi ilə münasibətlərin normallaşmasından ümumi narazılıq ərəb ölkələrindən və sazişi imzalayan dövlətlərdən heç birinin bu mərasimdə iştirak etməməsinə səbəb olub. Bu, Tel-Əvivin İbrahim razılaşmasının həyata keçirilməsi ilə İsrailin Səudiyyə Ərəbistanı, Bəhreyn, Mərakeş, Sudan və BƏƏ ilə münasibətlərinin normallaşacağına və turizm sənayesinin təşviqinə səbəb olacağına dair geniş təbliğat apardığı bir vaxtda baş verib. Əslində, region xalqlarının sionist rejimlə müxalifəti göstərdi ki, Fələstinin müdafiəsi və Qüdsü azad etmək İslam dünyasının strateji məqsədlərindəndir və müsəlmanların işğalçılara qarşı ikrah hissi institutlaşdırılıb.

2. Hərbi-təhlükəsizlik ölçüsündə şübhə yoxdur ki, bu gün işğalçı rejimin çəkindirmə gücü zəiflədilmiş və mümkün olan minimum həddə çatmışdır. İllər əvvəl İsrailin baş naziri və nəzəriyyəçisi Ben Qurion təxmin edirdi ki, çəkindirmə gücü sona çatarsa, İsrail məhv olacaq. Adətən İsrailin çəkindirici gücü Dəmir Qübbənin varlığı idi, lakin son illərdəki inkişaflar, o cümlədən bu rejimin 33 və 22 günlük müharibələrdə məğlubiyyəti və s. Dəmirin çəkindirici gücünü göstərdi. Qübbə və bu rejimin silahlı qüvvələri regional döyüşlərdə təsirsizdir. Bu gün İsrail fələstinli mücahidlər arasında milli həmrəyliyin artması və müqavimət oxunun hərbi gücünün artması səbəbindən sionist rejim müqavimət göstərmək qabiliyyətini itirib və Ben Qurinin proqnozunun nümunəsinə çevrilib.

3. Daxili ölçüdə baş nazir Netanyahunun qəsbkar rejimin sərt və irrasional siyasəti və Məscidül-Əqsanın təhqir edilməsində israrlı olması, eləcə də Fələstin əraziləri yaxınlığında məskunlaşmaların tikintisinin davam etdirilməsi işğal olunmuş Fələstin xalqının narazılığını artırmış, ərəblərə qarşı aparteid tətbiqləri ictimaiyyətin qəzəbinə səbəb olmuşdur. Netanyahunun korrupsiya işini istintaq dövriyyəsindən çıxarmaq istədiyi məhkəmə islahatları, vətəndaşların dolanışıq problemləri, artan inflyasiyanın mövcudluğu və inzibati korrupsiyanın artması saxta hökumətin ömrünü qısaldıb və tezliklə əvəzlənməsini yaşaya bilər. başqa hökumətin. İşğal olunmuş əraziləri tərk edərək xaricə, o cümlədən Argentinanın Pataqoniya bölgəsinə mülk almaq üçün yəhudi mühacirlərin axını İsrailin daxili problemlərini göstərir.

4. Xarici əlaqələr ölçüsündə, adətən, ABŞ və Avropa İttifaqı da daxil olmaqla böyük dövlətlərin siyasi və maliyyə dəstəyi sionist rejimin güclənməsinə və sağ qalmasına səbəb olub, lakin Netanyahu hökumətinin qətnamələri ilə münaqişəsi Birləşmiş Millətlər Təşkilatının Təhlükəsizlik Şurasının məskunlaşmanın dayandırılması, həmçinin ərəblərə qarşı aparteid rejiminin tətbiqi ABŞ və Avropanın bu rejimə qarşı qlobal narazılığına və hətta tənqidinə səbəb olub.Netanyahunun bu cür hərəkətləri Birləşmiş Millətlər Təşkilatının Baş Assambleyasını məsləhətçi rəy qəbul etməyə vadar edib. Beynəlxalq Haaqa Məhkəməsinin İsrailin işğalının mahiyyəti ilə bağlı Fələstin torpağını tələb etməsi.Bu səsvermədə ərəb və islam ölkələri hətta Tel-Əvivlə münasibətləri normallaşdırmağa meylli olan ölkələr də Fələstinin lehinə səs verib.BMT və digər beynəlxalq təşkilatlar bu rejimin beynəlxalq arenada fəaliyyət imkanlarını narazı salıb və azaldıblar.Bu gün Təl-Əviv öz əleyhinə beynəlxalq təsdiqləri dayandırmaq üçün əvvəlki imtiyazından artıq asanlıqla istifadə edə bilmir.Sionist rejimin Fələstinlə sülh danışıqlarından uzaqlaşması. Ərəb Liqasının şərtlərindən biri olan hakimiyyət və iki hökumətin işğal olunmuş ərazilərdə mövcudluğunun qəbul edilməməsi ərəb hökumətləri ilə gərginliyin azaldılması siyasətinə xələl gətirdi və bir neçə ölkə ilə münasibətləri normallaşdırmağa meylli oldu. Tel Avivdə şübhə yaratdı.
Bu təkzibedilməz faktları nəzərə alsaq, inqilab rəhbərinin sionist rejimini “itirilmiş at” adlandırması güclü məntiqə və obyektiv dəstəklərə malikdir.Gird onların hesablama səhvini düzəldə, Fələstin və İslam dünyasının azadlığı uğrunda İslam dünyasının birliyinə əlavə edə bilər. müsəlmanların ilk qibləsi.

Iran’s approach in Caucasus could help resolve crisis

By Mohsen Pakayeen
Iran’s former ambassador to the Republic of Azerbaijan

Iran daily-In the past few days, senior officials from Armenia and the Republic of Azerbaijan traveled to Iran and held talks with Iranian officials. Armen Grigorian, the secretary of the Supreme National Security Council of Armenia, and Khalaf Khalafov, the special envoy of the President of the Republic of Azerbaijan, were in Tehran, where they held meetings and discussions with Iranian officials. This indicates the trust of both Baku and Yerevan in Tehran and acceptance of its constructive role in establishing peace in the Caucasus region.
In the 44-day war between Armenia and Azerbaijan in 2020, the Islamic Republic of Iran adopted rational positions. In a speech on November 3 of that year, Leader of the Islamic Revolution Ayatollah Seyyed Ali Khamenei stated the fundamental positions of the country, emphasizing five specific points: Firstly, the need to end the bitter war as soon as possible; secondly, the liberation of Azerbaijani territories occupied by Armenia; thirdly, the insistence on maintaining international borders; fourthly, Iran’s emphasis on protecting the rights of Armenians living in Azerbaijani territory; and fifthly, the demand that terrorists stay away from Iran’s borders.
Iran, in the execution of its principled positions, defended the territorial integrity of both sides, and the result was the return of Nagorno-Karabakh to Azerbaijan. Iran also requested Baku to abandon its historical claims on the Syunik Province of Armenia, as pursuing such claims could lead to changes in international borders and provoke a strong Iranian response.
Iran continues to follow the issue of protecting the rights of Armenians in Azerbaijani territory. During Khalafov’s visit to Tehran, Iran reminded Baku of this request. Tehran has also emphasized to Armenian officials that it opposes the entry of extra-regional countries into the Caucasus region and that regional peace should be achieved through regional dialogues.
Therefore, following Iran’s policy, Nagorno-Karabakh was returned to Azerbaijan, and Armenia was protected from Azerbaijan’s possible aggression. Now, the recent visits by officials from both countries to Tehran indicate their trust in Tehran and its constructive role in establishing peace.
However, there is concern among experts that in the future, after the settlement of the Nagorno-Karabakh issue, Azerbaijan may once again raise its claims on the Syunik Province and the creation of the Zangezur Corridor, which Iran strongly opposes. Still, there is no concrete evidence to suggest that Baku is considering such actions. At the Prague meeting in May, Yerevan and Baku explicitly accepted each other’s territorial integrity, and this agreement prevented Armenia from entering a war in defense of the Armenians of the Karabakh
region.
The most important point is that the Azerbaijani authorities have promised and emphasized in bilateral meetings with Iranian officials that they do not seek to occupy Syunik Province of Armenia and change the borders. In addition, influential extra-regional countries, such as the United States and France, have emphasized the need to preserve the territorial integrity of Armenia, and therefore it seems unlikely that Azerbaijan, which has good relations with the West, would want to invade Armenia against their wishes. All these pieces of evidence suggest that an Azerbaijani attack on Syunik Province in southern Armenia is unlikely, especially since Azerbaijan does not want to be perceived globally as a war-seeking country.

Israel the loser horse

TEHRAN, Oct. 04 (MNA) – Ayatollah Seyyed Ali Khamenei, the Leader of the Islamic Revolution, has warned against Arab countries normalizing relations with Israel, describing it as placing a bet on the wrong horse.

Speaking on the occasion of the birth anniversary of Islam’s Prophet Muhammad (PBUH), the Leader of the Islamic Revolution warned regional countries seeking to normalize ties with Israel that they are acting to their own detriment.

"They are making mistakes, they will lose; Loss awaits these; As the Europeans say, they are betting on a losing horse. Today, the situation of the Zionist regime is not a situation that encourages closeness to it; They should not make this mistake. The usurper regime is leaving. Today, the Palestinian movement is more active than ever in these seventy and eighty years."

The following points can be considered as to why the "gambling of normalizing relations with the Zionist regime" is taking place.

1. In the popular dimension, the Muslims of the world today do not accept the normalization of their country's relations with Israel, and even in some suffocated countries, they show their dissatisfaction and protest in this matter. For example, a few months ago, when Israel published the image of the secret meeting of the Libyan foreign minister with his Israeli counterpart in Italy, he faced the anger of the people and non-governmental organizations of Libya and forced the government of this country to remove the minister of foreign affairs, Najla Al-Monghosh. Another incident. The non-attendance of the Arab member countries of the Ibrahim Agreement in the ceremony of the second anniversary of this agreement led to the cancellation of this meeting. The anger of the people of these countries and the general dissatisfaction with the normalization of relations with the occupying regime of Al-Quds caused none of the Arab countries and the signatories of the agreement to participate in this ceremony.

This happened at a time when Tel Aviv was insinuating with widespread propaganda that with the implementation of the Ibrahim agreement, Israel's relations with Saudi Arabia, Bahrain, Morocco, Sudan and the UAE would be normalized and would lead to the promotion of the tourism industry. In fact, the opposition of the nations of the region to the Zionist regime showed that the defense of Palestine and the liberation of Quds is one of the strategic goals of the Islamic world, and the disgust of Muslims against the occupiers has been institutionalized.

2. In the military-security dimension, there is no doubt that today the deterrence power of the occupation regime has been weakened and reached the minimum possible. Years ago, Ben Gurion, the Israeli prime minister and theoretician, predicted that if the deterrence power ends, Israel will be destroyed. Usually, the deterrent power of Israel was the presence of the Iron Dome, but the developments of recent years, including the defeat of this regime in the 33-day and 22-day wars, etc., showed that the deterrent power of the Iron Dome and the armed forces of this regime in regional wars are ineffective. Today Israel, due to the increase in national solidarity between the Palestinian Mujahideen and the increase in the military power of the resistance axis, the Zionist regime has lost the ability to fight back and has become an example of Ben Gurin's prediction.

3. In the domestic dimension, the harsh and irrational policies of Prime Minister Netanyahu of the usurping regime and his insistence on the desecration of the Al-Aqsa Mosque, as well as the continuation of settlement construction in the vicinity of the Palestinian territories, have increased the dissatisfaction of the occupied Palestinian people, and the apartheid practices against the Arabs have caused public anger. The judicial reforms desired by Netanyahu, to remove his corruption case from the investigation circuit, along with the livelihood problems of the citizens, the existence of increasing inflation and increasing administrative corruption, have shortened the life of the fake government and may soon experience the replacement of another government.

The influx of Jewish immigrants to leave the occupied territories and buy property abroad, including in Patagonia, Argentina, shows Israel's internal problems.

4. In the dimension of foreign relations, usually the political and financial support of major powers, including the United States and the European Union, has led to the strengthening and survival of the Zionist regime, but the conflict of the Netanyahu government with the resolutions of the United Nations Security Council to stop settlement construction and also impose Apartheid against the Arabs has caused global dissatisfaction and even criticism of the United States and Europe against this regime. Such actions of Netanyahu prompted the United Nations General Assembly to adopt the advisory opinion of the Hague International Court of Justice on the nature of Israel's occupation in demanding Palestinian land. In this voting, Arab and Islamic countries and even countries inclined to normalize relations with Tel Aviv voted in favor of Palestine.

The United Nations and other international institutions have displeased and reduced the ability of this regime to operate in the international arena. Today, Tel Aviv can no longer easily use its previous privilege to stop international approvals against itself. Also, the Zionist regime's distancing from the peace negotiations with the Palestinian Authority and the non-acceptance of the presence of two governments in the occupied territories, which is one of the conditions of the Arab League, has damaged the policy of de-escalation with the Arab governments, and the few countries inclined to normalize relations with Tel It has caused Aviv to doubt.

Considering these undeniable facts, Calling the Zionist regime a "losing horse" by the leader of the Islamic revolution has strong logic and objective support. His benevolent advice to the Arab countries to refrain from this unsuccessful gamble, if it gets attention, it can correct their calculation error and straighten the unity of the Islamic world for the liberation of Palestine and the first Qibla of Muslims.

اسرائیل، اسب بازنده

حضرت آیت الله خامنه ای رهبر معظم انقلاب اسلامی در بیانات خود در سالروز میلاد پیامبر اکرم و حضرت امام جعفر صادق(س) به تاریخ ۱۱/۰۷/۱۴۰۲، نظر قطعی جمهوری اسلامی درمورد دولت هایی که قمار عادّی‌سازی روابط با رژیم صهیونیستی را برای خود سرمشق و شیوه‌ی کار قرار می دهند، اعلام کرده و گفتند:

«دارند اشتباه می کنند، ضرر خواهند کرد؛ باخت منتظر اینها است؛ به قول اروپایی‌ها دارند روی اسب بازنده شرط‌بندی می کنند. امروز وضع رژیم صهیونیستی وضعی نیست که مشوّق نزدیکی به او باشد؛ نباید این اشتباه را بکنند. رژیم غاصب، رفتنی است. امروز نهضت فلسطین از همیشه‌ی این هفتاد هشتاد سال سرحال‌تر است.»
در مورد چرایی «قمار عادّی‌سازی روابط با رژیم صهیونیستی» نکات زیر می تواند مورد توجه قرار گیرد.
۱.در بُعد مردمی، مسلمانان جهان امروز عادی سازی روابط کشور خود با اسرائیل را نمی پذیرند و حتی در برخی از کشورهای خفقان زده،نارضایتی و اعتراض خود را در این مورد نشان می دهند. برای مثال چند ماه قبل که رژیم صهیونیستی تصویر دیدار محرمانه وزیر امور خارجه لیبی با همتای اسرائیلی در ایتالیا را منتشر کرد با خشم مردم و نهادهای غیردولتی لیبی مواجه شد و دولت این کشور را مجبور کرد تا نجلا المنقوش وزیرامورخارجه را برکنار کند.اتفاق دیگر،عدم حضور کشورهای عرب عضو توافق ابراهیم در مراسم دومین سالگرد این توافقنامه بود که منجر به لغو این نشست شد. خشم مردم این کشورها و نارضایتی عمومی از عادی سازی روابط با رژیم اشغالگر قدس، باعث شد که هیچیک از کشورهای عرب و امضاکنندگان توافقنامه، در این مراسم شرکت نکنند. این اتفاق در زمانی رخ داد که تل آویو با تبلیغات گسترده اینگونه القا می کرد که با اجرای توافقنامه ابراهیم،روابط اسرائیل با عربستان،بحرین،مراکش،سودان و امارات عادی شده و به ارتقای صنعت گردشگری خواهد انجامید. در واقع مخالفت ملت‌های منطقه با رژیم صهیونیستی نشان داد که دفاع از فلسطین و آزادی قدس شریف، از اهداف راهبردی جهان اسلام بوده و انزجار مسلمانان از اشغالگران،نهادینه شده است.
٢. در بُعد نظامی-امنیتی،تردیدی نیست که امروز قدرتِ بازدارندگی رژیم اشغالگر تضعیف شده و به حداقل ممکن رسیده است.سالها قبل بِن‌گوریون، نخست‌وزیر و نظریه پرداز اسرائیل پیش بینی کرده بود که در صورت پایان یافتن قدرت بازدارندگی، نظام صهیونیستی نابود خواهد شد. معمولا قدرت بازدارندگی اسرائیل،وجود گنبد آهنین بود اما تحولات سال های اخیر از جمله شکست این رژیم در جنـگ های ۳۳ روزه و ۲۲ روزه و.... نـشان داد کـه قدرت بازدارندگی گنبد آهنین و نیروهای مسلح ایـن رژیـم در جنـگ هـای منطقه ای علیه فلسطین و محور مقاومت فاقد کارائی است. امروز اسرائیل به دلیل افزایش همبستگی ملـی میـان مجاهدین فلسطینی و افزایش توان نظامی محور مقاومت، رژیم صهیونیستی توان مقابله را از دست داده و مصداق پیش بینی بن گورین شده است.
۳.در بُعد داخلی،سیاست های خشن و غیرمنطقی نتانیاهو نخست وزیر رژیم غاصب و اصرار بر هتک حرمت مسجد الاقصی و همچنین ادامه شهرک‌سازی در مجاورت مناطق فلسطینی‌نشین،نارضایتی اهالی فلسطین اشغالی را افزایش داده و اعمال آپارتاید نسبت به عرب‌تبارها،موجب خشم عمومی شده است. اصلاحات قضایی مورد نظر نتانیاهو، برای خارج کردن پرونده فساد مالی خود از مدار بازپرسی، در کنار مشکلات معیشتی شهروندان، وجود تورم فزاینده و افزایش فساد اداری،عمر دولت رژیم جعلی را کوتاه کرده و چه بسا بزودی این رژیم، جایگزینی دولت دیگری را تجربه کند. هجوم مهاجران یهودی برای خروج از اراضی اشغالی و خرید املاک در خارج از جمله در پاتاگونیای آرژانتین، مشکلات داخلی اسرائیل را نشان می دهد.
۴.در بُعد روابط خارجی،معمولا حمایت های سیاسی و مالی قدرت هـای بـزرگ از جمله آمریکا و اتحادیه اروپا،موجب تقویت و بقای رژیم صهیونیستی بوده اما ستیز دولت نتانیاهو با قطعنامه های شورای امنیت سازمان ملل متحد مبنی بر توقف شهرک سازی و همچنین اعمال آپارتاید علیه عرب تباران، باعث نارضایتی جهانی و حتی انتقاد آمریکا و اروپا از این رژیم شده است.این قبیل اقدامات نتانیاهو،مجمع عمومی سازمان ملل را بر آن داشت تا با اکثریت آرا، نظر مشورتی دیوان بین‌المللی دادگستری لاهه را درباره ماهیت اشغالگری اسرائیل در سرزمین فلسطین مطالبه کند.در این رای گیری کشورهای عربی و اسلامی و حتی کشورهای متمایل به عادی سازی روابط با تل آویو، به نفع فلسطین رأی دادند.برخورد جنایتکارانه اسرائیل با پنج میلیون آواره فلـسطینی و حمله به اردوگاه هـای پناهندگان،متحدین اسرائیل را در سازمان ملل متحد و دیگر نهادهای بین المللی،ناراضی ساخته و توان فعالیت این رژیم در عرصه بین المللی را کاهش داده است.امروز دیگر تل آویو نمی تواند به راحتی از امتیازت قبلی برای توقف مصوبات بین المللی علیه خود، استفاده کند.این در حالی است فاصله گرفتن رژیم صهیونیستی از مذاکرات صلح با دولت خودگردان فلسطین و عدم پذیرش حضور دو دولت در سرزمین های اشغالی که از شروط اتحادیه عرب است، سیاست تنش زدایی با دولت های عربـی را خدشه دار کرده و معدود کشورهای متمایل به عادی سازی رابطه با تل آویو را دچار تردید کرده است.
با توجه به این واقعیت های غیرقابل انکار،ملقب کردن رژیم صهیونیستی به «اسب بازنده» از سوی رهبر انقلاب،دارای منطق قوی و پشتوانه های عینی است.هشدار ناصحانه ایشان به کشورهای عرب مبنی بر پرهیز در این قمار نافرجام،چنانچه موجب توجه قرار گیرد می تواند خطای محاسبه آنان را تصحیح کرده و بر اتحاد جهان اسلام برای آزادی فلسطین و قبله اول مسلمین بیافزاید.

مناقشه قره‌باغ و موضعی که ایران اتخاذ کرد

برخی کارشناسان در پی تحولات اخیر در قفقاز جنوبی و پایان مناقشه ۳۰ ساله قره‌باغ، بر این باورند که بازیگری جمهوری اسلامی ایران در این قضیه بیش از دیگران اثرگذار بوده و ایران با مواضع قاطع خود اجازه وقوع جنگ دیگری را در منطقه نداد.

به گزارش خبرنگار گروه سیاست خارجی خبرگزاری فارس، ۲۸ شهریور ماه بود که اخباری منتشر شد درباره درگیری‌های جدید بین جمهوری آذربایجان و ارمنستان در منطقه قره‌باغ، پیش از آن هم ارمنستان اعلام کرده بود که جمهوری آذربایجان قصد انجام عملیات نظامی را دارد که در همان زمان ناصر کنعانی سخنگوی وزارت امور خارجه ۲۰ شهریور ماه در نشست هفتگی با خبرنگاران اعلام کرد که با مقامات دو طرف در تماس هستیم. مقامات ارمنستان نسبت به احتمال درگیری نظامی جدید از سوی جمهوری آذربایجان اظهار نگرانی کردند. اما مقامات جمهوری آذربایجان به ما پیام دادند که هیچ قصدی برای حمله نظامی ندارند و براساس اظهارات مقامات آذربایجانی، نقل و انتقالات اخیر یک اقدام متعارف نظامی در آستانه فصل زمستان است که در این فصل، تردد در مناطق کوهستانی سخت و دشوار می‌شود.کنعانی افزود: جمهوری اسلامی ایران نسبت به امنیت مرزهای مشترک با همسایگان شمالی حساس است و تحولات را با جدیت دنبال می‌کند. اطمینان می‌دهیم که مرزهای ایران، مرزهای امنی است و جمهوری اسلامی ایران با اقتدار از امنیت مرزها حمایت می‌کند. در عین حال با توجه به اهمیت تحولات قفقاز و تاثیرات هرگونه بی ثباتی، ناآرامی و تنش جدید در منطقه بر کل منطقه، ایران موضوع را با حساسیت و جدیت دنبال می‌کنیم و در تماس و گفت‌وگو با مقامات دو کشور هستیم.کنعانی با بیان اینکه جمهوری اسلامی ایران قره‌باغ را بخشی از جمهوری آذربایجان می‌داند و معتقد است مسائل آن از جمله حقوق و امنیت ساکنان آن باید در این چارچوب و از طریق گفت‌وگو حل و فصل شود، با تأکید بر نقش کشورهای منطقه برای کمک به حل و فصل مسالمت آمیز اختلافات، آمادگی جمهوری اسلامی ایران برای برگزاری نشست ۳+۳ (ایران، روسیه، گرجستان،ترکیه، آذربایجان و ارمنستان) در این زمینه را مورد اشاره قرار داد.

امیرعبداللهیان چندی پیش نیز در نشست خبری مشترک با «هاکان فیدان» وزیر خارجه ترکیه که به تهران سفر کرده بود، درباره قفقاز عنوان کرد: قویا معتقدیم زمان عبور از دوره تنش و درگیری به دوره صلح و همکاری در قفقاز فرارسیده است. از توافقات و گفت‌وگوهای ارمنستان و آذربایجان در این زمینه استقبال می‌کنیم و بار دیگر تأکید می‌کنیم هرگونه تغییر ژئوپلتیک در منطقه و هرگونه اقدام برای محدود کردن مسیرهای تاریخی ترانزیتی موجود در منطقه را هرگز برنخواهیم تافت.

* سیاست تاثیرگذار ایران در بحران قره‌باغ

در همین خصوص «محسن پاک‌آیین» سفیر پیشین ایران در باکو در گفت‌‌وگو با خبرنگار فارس در ارزیابی رویکرد و مواضع جمهوری اسلامی ایران در قبال مناقشه قره‌باغ در این سال‌ها بیان کرد: سیاست ایران در قضیه بحران قفقاز یا همان قره‌باغ بخصوص بعد از جنگ ۴۴ روزه سیاستی قابل قبول و تاثیرگذار بوده است.

وی توضیح داد: جمهوری اسلامی ایران در زمانی که جنگ ۴۴ روزه آغاز شد در سطح عالی از سوی مقام معظم رهبری و بعد هم در سطوح اجرایی چند محور را مطرح کرد. اول اینکه این جنگ باید تمام شود و جمهوری اسلامی ایران به دنبال صلح در منطقه است و صلح را عامل امنیت منطقه می‌داند. دوم اینکه همه شهرهای اشغال شده آذربایجان توسط ارمنستان باید به این کشور بازگردند. رهبر ایران تنها رهبری بودند که اعلام کردند همه شهرهای آذربایجان باید آزاد شود در حالی که دیگر کشورها حتی روسیه بحث‌شان هفت شهر اشغال شده بود و مسأله قره باغ را مبهم گذاشته بودند و می‌خواستند از مسیر مذاکرات ۱۰ ساله این موضوع را حل کنند، رهبر معظم انقلاب و مسؤولان اجرایی تصریح کردند که همه شهرها از جمله قره‌باغ باید به جمهوری آذربایجان بازگردد.

به گزارش فارس، رهبر معظم انقلاب اسلامی در اظهاراتی در ۱۳ آبان ۱۳۹۹ درباره درگیری بین ارمنستان و جمهوری آذربایجان با تأکید بر اینکه این موضوع حادثه‌ای تلخ و تهدید کننده برای امنیت منطقه است، فرمودند: «این درگیری نظامی باید هرچه زودتر تمام شود؛ البته همه‌ سرزمین‌های جمهوری آذربایجان که به‌وسیله‌ ارمنستان تصرف شده باید آزاد شود و به آذربایجان برگردد.» همچنین ایشان لزوم حفظ امنیت ارامنه در این سرزمین‌ها و رعایت مرزهای بین‌المللی از جانب دو طرف را مورد تأکید قرار دادند و افزودند: «تروریست‌هایی که براساس گزارش‌های قابل اطمینان وارد منطقه شده‌اند، نباید به هیچ‌وجه نزدیک مرز ایران شوند و اگر آن‌ها نزدیک مرز شوند، قطعاً برخورد قاطع خواهد شد.» (اینجا بخوانید)

این دیپلمات پیشین جمهوری اسلامی ایران به تأکیدات مقامات ایرانی مبنی بر اینکه مرزهای بین‌المللی نباید تغییر یابد نیز اشاره کرد و افزود: این موضع اصولی و تعیین کننده بود. ما در سایه اجرای این موضع، اجازه ندادیم تمامیت ارضی آذربایجان خدشه‌دار شود و هم اینکه اجازه ندادیم تمامیت ارضی ارمنستان نقض شود و زمانی قره‌باغ در اشغال ارمنستان بود، ما از تمامیت ارضی جمهوری آذربایجان حمایت کردیم و زمانی جمهوری آذربایجان اعلام کرد قصد دارد برای باز کردن کریدور سیونیک به ارمنستان حمله کند و آن را سرزمین تاریخی خود دانست، ما قاطعانه از تمامیت ارضی ارمنستان دفاع کردیم.

به گفته پاک‌آیین، جمهوری اسلامی ایران با این موضع قاطع خودش اجازه نداد جنگ دیگری در منطقه رخ دهد و در عین حال زمینه آزادسازی قره‌باغ را نیز فراهم کرد.

وی به موضع دیگر جمهوری اسلامی ایران مبنی بر اینکه امنیت اقلیت ارمنی در قره‌باغ باید حفظ شود نیز اشاره کرد و افزود: این موضوع امروز مورد توجه جهان قرار گرفته و کشورهای مدعی حقوق بشر مثل آمریکا و فرانسه امروز به این موضوع رسیده‌اند که ارامنه باید مورد حمایت قرار بگیرند. در حالی که در جنگ ۴۴ روزه این موضع را صریحا رهبر انقلاب مطرح کردند.

به گزارش فارس، در پاییز ۲۰۲۰، جمهوری آذربایجان در نبردی ۴۴ روزه چندین شهر، روستا و آبادی را از آزاد کرد و جنگ با توافقنامه صلح با میانجیگری روسیه پایان یافت. ولی با وجود این موضوع، تنش‌ها بین دو کشور ادامه داشت.

سفیر پیشین ایران در جمهوری آذربایجان خاطرنشان کرد: به اعتقاد من سیاست خارجی نظام در خصوص بحث قره‌باغ اصولی و مبتنی بر موازین بین‌المللی و مقررات قابل پذیرش برای جامعه جهانی و اصول انسانی بود و بیشترین تاثیر را داشت برای اینکه قفقاز به مرحله فعلی برسد و منازعه ۳۰ ساله که کشورهای منطقه را درگیر کرده بود حل شود.

پاک‌آیین عنوان کرد: معتقدم بازیگری ایران در این موضوع بیش از دیگران تاثیرگذار بود و ما به همه اهداف خود رسیدیم، هم شهرهای آذربایجان آزاد و هم مرزهای بین‌المللی تغییر نکرد و هم اینکه حقوق ارامنه هم رعایت شد.

به باور وی جمهوری اسلامی ایران تاثیرگذارترین موضع را در این داستان اتخاذ کرد.

به گزارش فارس، سیاست متوازن جمهوری اسلامی ایران در قبال مناقشه قره‌باغ و مناسباتش با جمهوری آذربایجان و ارمنستان مورد اذعان مقامات این کشورها نیز قرار گرفته است. آنچنانکه «آلن سیمونیان» رئیس پارلمان ارمنستان چندی پیش در دیدار «مهدی سبحانی» سفیر جدید جمهوری اسلامی ایران در ایروان گفت: ایران که با سیاست متوازن خود به برقراری صلح و تقویت ثبات در سراسر منطقه کمک می‌کند، شریک ویژه ارمنستان بوده و می‌ماند.

مسیر ایران همیشه باز بوده است

محسن پاک‌آیین، سفیر سابق ایران در آذربایجان در گفت‌وگو با «صبح نو» با اشاره به طرح‌های تفرقه‌انگیز ترکیه در منطقه قفقاز، عنوان کرد: «اخیرا اردوغان سخنانی را مطرح کرد و گفت اگر مسیر زنگزور از سمت ارمنستان بسته است، می‌توان از مسیر ایران استفاده کرد تا مسیر بسته نباشد. اشتباه او شاید لفظی است که البته باید این موضوع را تصحیح کند، اگر منظورش مسیر موازی زنگزور در ایران است، این منطقه که همیشه از سوی ایران باز بوده و هست. ایران سخاوتمندانه راه‌های مواصلاتی خود را به روی کشورهای همجوار و کریدورهای جهانی باز نگه داشته است.»
پاک‌آیین تصریح کرد: «به نظر من سخنان اخیر اردوغان درباره زنگزور اشتباه لفظی است و بهتر است آقای اردوغان برای جلوگیری از هر سوءتفاهمی، آن را تصحیح کند.» وی ادامه داد: «اگر مقصود اردوغان ایجاد اختلاف میان ایران و کشورهای همجوارش است، بداند راه به جایی نمی‌برد و این تفرقه‌ها و اختلافات موفق نخواهد شد.» این کارشناس مسائل منطقه قفقاز تأکید کرد: « به نظر می‌رسد طرح یا سخن و راهبردی که ترکیه و جمهوری آذربایجان در این خصوص دنبال می‌کنند، مبتنی بر حذف ایران از این مسیرهای ژئوپلیتیکی است که با همگرایی ایران با کشورهای منطقه و همجوار خود راه به جایی نمی‌برد.»

پایان مناقشه قره‌باغ به نفع کشور‌های منطقه است/ همیشه از تمامیت ارضی جمهوری آذربایجان دفاع کرده‌ایم

محسن پاک‌آیین سفیر سابق ایران در باکو در گفت‌وگو با باشگاه خبرنگاران جوان درباره انحلال جمهوری خودخوانده قره‌باغ اظهار کرد: قره‌باغ جمهوری خودخوانده‌ای بود که از اولین زمان استقلال خود یعنی سال ۱۹۹۴ هیچ کشوری آن را به رسمیت نشناخت.

او افزود: به دنبال جنگ‌ها و بحث‌های سیاسی که رخ داد، ارمنستان حمایت خود را از قره باغ برداشت و اعلام کرد قره‌باغ در تمامیت ارضی جمهوری آذربایجان است و ساختار این حکومت خودمختار باید لغو و منحل شود.

حاکمیت آذربایجان بر قره باغ پایانی بر مناقشه ۲۰ ساله

سفیر سابق ایران در باکو ادامه داد: اکنون قره‌باغ به جمهوری آذربایجان باز می‌گردد تا با ساختار‌های حاکمیتی این کشور به حیات خود ادامه دهد.

پاک آیین افزود: با توجه به تمامی حاشیه‌ها و مسائل موجود و طبق توافق انجام شده بین آذربایجان و جمهوری خودخوانده قره باغ، قرار بر این شده تا ژانویه این ساختار فعلی تعویض و منحل شود.

وی اظهار کرد: اینکه مناقشه قره‌باغ تمام شده به نفع تمام کشور‌های منطقه است. حدود ۲۰ سال بود این مناقشه در منطقه وجود داشت و مشخص بود که هیچگاه به نتیجه نمی‌رسد و قره‌باغ مستقل نمی‌شود.

سفیر سابق ایران در باکو اضافه کرد: با توجه به اینکه قره‌باغ استعداد استقلال، جمعیت کافی و وسعت زیادی ندارد و در حاکميت ارضی جمهوری آذربایجان بوده، کاملا مشخص بود هیچگاه منطقه مستقلی نمی‌شود.

پاک آیین گفت: به دلیل اصراری که مقامات رسمی ارمنستان در سال‌های گذشته داشتند مناقشه آن‌ها در سال‌های پیش حل نشد، اما اکنون که این موضوع به اتمام رسیده به نفع صلح در منطقه است.

وی افزود: این توافق به نفع آذربایجان نیز است. اکنون بخشی که قصد تجزیه داشته به این کشور بازگشته، هزینه‌هایی که آذربایجان در این سال‌ها به لحاظ جنگی خرج کرده حالا می‌تواند در مسیر دیگر قرار گیرد.

پاک آیین افزود: البته نفع ارمنستان هم در این توافق دیده شده است. در این سال‌ها به دلیل مناقشات قره باغ قطعنامه‌های زیادی علیه ايروان در سازمان ملل متحد صادر شده بود. آن‌ها تحریم‌های زیادی را تجربه کردند و به دلیل اشغال ۷ شهر آذربایجان و قره‌باغ و همچنین به لحاظ جغرافیایی در حصر کامل بودند، چرا که ترکیه و آذربایجان با آن‌ها همکاری نمی‌کردند و به شدت از توسعه اقتصادی عقب افتاده بود.

وی ادامه داد: مردم این کشور با فقر مواجه هستند و به هرحال پایان این مناقشه به نفع قره‌باغ است و پس از آن نیز به نفع کشور‌های منطقه مانند ایران و روسیه نیز خواهد بود. به دلیل آن که قدرت‌های فرامنطقه‌ای که قصد داشتند به بهانه قره باغ وارد منطقه بشوند و منافع خود را تامین کنند دیگر بهانه‌ای ندارند.

سفیر سابق ایران در باکو گفت: رژیم صهیونیستی که بیشترین فروش سلاح را به آذربایجان داشت با این توافق نمی‌تواند به اهداف نظامی خود در منطقه برسد. صلح و امنیت چنانچه در منطقه ایجاد شود می‌تواند باعث همکاری بیشتر بين آذربایجان و ارمنستان شود.

آذربایجان قصد عملیات نظامی علیه ارمنستان را ندارد

وی گفت: مشکلات ما با آذربایجان چندان به قره‌باغ ارتباط نداشت. ما همیشه از تمامیت ارضی جمهوری آذربایجان دفاع کردیم. البته مشکلاتی که وجود داشت به دلیل بحث تعرض احتمالی آذربایجان به ارمنستان بود که موجب تغییر مرز‌های ما می‌شد و در حال حاضر آذربایجان اعلام کرده قصد عملیات نظامی علیه ارمنستان را ندارد.

وی افزود: آذربایجان عنوان کرده به دنبال انسداد و تغییر مرز‌های بین المللی نیست و این موضوع که باعث اختلافاتی میان ایران و آذربایجان بود اکنون رفع شده و مطلب دوم بحث حادثه پیش آمده در سفارت آذربایجان بود که آن هم مسیر درست قضایی خود را طی می‌کند و قوه قضاییه هم حکم ضارب را به زودی صادر می‌کند.

وی گفت: دیدار‌های خوبی بین ۲ کشور در چند وقت اخیر در حوزه‌های مختلف انجام شده است، به خصوص سفر وزیر امور خارجه کشورمان به آذربایجان و با این اتفاق یعنی آزادی قره باغ به نظر می‌رسد چشم انداز روابط ایران و آذربایجان در آینده روشن باشد.

Wise decision of Mr. Pashinyan

Tehran, IRNA - The proclamation of independence by the Nagorno-Karabakh region from the Republic of Azerbaijan, following a devastating war from February 1988 to March 1994, was never accepted by the international community, the United Nations, and even Armenia itself.

Although it was evident from the beginning of the Karabakh war that attaining independence for the Armenian region of Karabakh within the Republic of Azerbaijan was unlikely, successive Armenian governments persisted in refusing to acknowledge this reality.

They pursued a nationalist agenda and advocated for conflict instead.

In the Caucasus, this led to the expulsion and killings of Muslim Azeris from Karabakh, the occupation and destruction of seven cities in the Republic of Azerbaijan by Armenia, and the displacement of nearly one million Shias from the Republic of Azerbaijan.

The magnitude of this disaster was so extensive that Ayatollah Khamenei, the Supreme Leader of the Islamic Revolution, highlighted the oppression faced by Muslims in various parts of the world.

In a speech in Tabriz on 05/05/1372, referring to the oppression imposed on Muslims in different parts of the world, he said: "The government of Armenia and the Armenians of Nagorno-Karabakh are oppressing the Muslims of this region, and we are concerned about the recent actions of the Armenians of Nagorno-Karabakh supported by the Armenian government, we condemn it and we expect that the Armenians inside our country will also condemn the behavior of the Armenians of that region."

In another message to the Hajj Congress on 13/03/1371, Ayatollah Khamenei criticized the lack of serious action by governments in the Caucasus to prevent the killing of Muslims in Karabakh, despite having the means to apply pressure.

He highlighted their indifference towards the fate of the newly independent nation of the Caucasus.

In a separate message to the Hajj Congress on 02/25/1373, the Leader described the atrocities against Muslims, emphasizing the harsh conditions endured by the Muslims of Karabakh.

The Nagorno-Karabakh conflict resulted in the severance of diplomatic relations between the Republic of Azerbaijan and Turkey with Armenia, border closures, and increased insecurity and instability in the South Caucasus. Both Azerbaijan and Armenia bore heavy costs due to this conflict.

Armenia faced severe international criticism and economic sanctions, restricting its geographical mobility and diverting it from the path of development and causing significant economic hardships for its people.

For more than twenty years, Armenia has violated the territorial integrity of the neighboring country, drawing server criticism from the international community and the United Nations Security Council, and due to facing economic sanctions and being geographically restricted, it was moved away from the development path and its people faced serious economic problems.

The Nagorno-Karabakh conflict also led to the Zionist regime becoming the primary arms supplier to the Republic of Azerbaijan, further escalating tensions and conflicts. The genocide of Muslims in the Khojaly region by Armenia and the massacres of Armenians in Sumqait, Ganja, and Maraqat by Azerbaijan were among the other tragic outcomes of the declaration of independence of Karabakh.

The Minsk Group, headed by the United States, France and Russia the three permanent members of the United Nations Security Council, did not do anything for the return of Karabakh to the Republic of Azerbaijan and the establishment of a permanent and inclusive peace due to their bias towards Armenia.

Also, the leaders of Baku did not do anything because of their trust in the Misk group and prolonged the life of this conflict.

With the inauguration of Nikol Pashinyan as Prime Minister on May 8, 2018 and his stance on the Karabakh conflict, it became clear that he does not seek to continue the policies of the previous presidents of Armenia and is serious about ending this regional problem.

Pashinyan is the editor of the best-selling newspaper Armenia "Haikakan Zamanak" declared the main priority of its plans to be the economic development of Armenia and saving the people of this country from poverty and said that to achieve this goal, the Karabakh conflict must end.

Pashinyan's government negotiated with the authorities of the Republic of Azerbaijan more than other Armenian governments, and with the slogan "Peace, interaction and dialogue" they held numerous talks with Azeri officials.

The turning points of which were Pashinyan's meetings with Ilham Aliyev, who were in Tajikistan, St. Petersburg, Davos and Munich.

In a meeting with the President of Azerbaijan on the sidelines of the Munich Security Conference on February 17, 2020, Pashinyan said: "Any solution to the Nagorno-Karabakh issue must be acceptable to the people of Nagorno-Karabakh, Armenia, and the Republic of Azerbaijan. In this revolutionary development, I am the first leader of Armenia to say that any solution to the Kara issue should be acceptable to the people of the Republic of Azerbaijan. The leader of the Republic of Azerbaijan must also accept in a revolutionary change that any solution to the Karabakh issue must be acceptable to all parties."

At this point, Mr. Pashinyan implicitly accepted Azerbaijan's sovereignty over Karabakh by emphasizing the solution accepted by the people of Azerbaijan.

He considered the non-resolution of the Nagorno-Karabakh conflict to be the result of the inaction of the past presidents of Armenia, and clearly stated that part of the reason for the deadlock in the Nagorno-Karabakh peace negotiations and the lack of responsibility for the legal status of this was due to the inefficiency and wrong policies of the governments of Robert Kocharian and Serge Sargsyan.

In another important development after the 44-day war, the Pashinyan government accepted the tripartite ceasefire agreement with the Republic of Azerbaijan and the Russian Federation and agreed to lift the occupation and liberate seven cities of the Republic of Azerbaijan.

In the continuation of the negotiations, after reaching an agreement with Ilham Aliyev in Prague, Pashinyan explicitly announced that: "Yervan is ready to recognize the territorial integrity of the Republic of Azerbaijan with an area of 86,600 square kilometers, which includes Nagorno-Karabakh. The President of Azerbaijan and I reached an agreement, or rather we reached an understanding, that Armenia and Azerbaijan recognize each other's territorial integrity. The territory of Armenia is 29,800 square kilometers and the territory of Azerbaijan is 86,600 square kilometers."

Subsequently, Aliyev stressed on the recognition of the territorial integrity of Armenia at different times, and therefore the mutual recognition of the territorial integrity of the two countries, meaning the exercise of Azerbaijan's sovereignty in Karabagh and Lachin Pass and the exercise of Armenia's sovereignty in Sivnik Province and the so-called Zangzor Pass.

Pashinyan's wise decision to recognize the territorial integrity of the Republic of Azerbaijan not only ended a pointless and destructive war in the Caucasus, but with the recognition of the territorial integrity of Armenia by Azerbaijan, the possibility of a war in Sivnik Province was also averted.

Although today, some Armenian people are against the decision of their prime minister, but another group of people, especially the elites, are happy with Pashinyan's courage and tact in making the right decision that can put Armenia on the path of peace and development.

As evident since 1991, the independence of Nagorno-Karabakh from the Republic of Azerbaijan seemed unattainable. If the former leaders of Armenia had prioritized securing the national interests of their country over emphasizing ethnicity, this conflict could have been resolved years ago.

Establishing a just and stable peace in the Caucasus, maintaining the territorial integrity of both Azerbaijan and Armenia, respecting international borders, and ensuring the security of the Armenians of Karabakh have contributed to creating security and stability in the region. This provides a basis for economic interactions. The Caucasus should abandon historical claims against other countries and leave such matters to historians.

“Paşinyanın ağıllı qərarı” adlı məqalə

Iranın Azərbaycandakı keçmiş səfiri Möhsün Pakainin məşhur Xəbər Onlayn nəşrində Azərbaycan və Ermənistan arasında gedən son hadisələri və Qarabağın həmişə aid olduğu Azərbaycan Respublikasına qayıtmasını şərh edən məqaləsi dərc edilib.

https://azeri.sahartv.ir/news/%C4%B0ran-i403969-pa%C5%9Finyan%C4%B1n_a%C4%9F%C4%B1ll%C4%B1_q%C9%99rar%C4%B1_adl%C4%B1_m%C9%99qal%C9%99

“Paşinyanın ağıllı qərarı” başlıqlı məqalədə keçmiş səfir Ermənistan baş nazirinin hakimiyyətə gəldiyi gündən öz sələflərinin əksinə olaraq Ermənistanı Qarabağ münaqişəsindən eləcə də Azərbaycan Respublikasına qarşı işğalçılıq siyasəti və ərazi iddialarından mənşə alan böhranlardan xilas etmək qərarını alqışlayıb.

Möhsün Pakain 20-ci əsrin axırlarında Ermənistanın işğalçılıq siyasəti nəticəsində Azərbaycan Respublikası xalqının xüsusiylə Qarabağ müsəlmanlarının məruz qaldıqları saysız hesabsız əzab əziyyətləri yada salaraq yazır: “ Faciə o qədər böyük idi ki, islam inqilabının aliməqam rəhbəri Ayətullah Xamenei 1994-ce il 27 iyul tarixində Təbriz əhalisi qarşısında etdiyi çıxışında bildirdi ki, Ermənistan dövləti və Qarabağ erməniləri regionun müsəlman sakinlərinə zülm edirlər və İran Qarabağ ermənilərinin Ermənistan dövlətinin dəstəyi ilə etdiyi son hərəkətlərini pisləyir və İran daxilində yaşayan ermənilərdən də o ərazidəki ermənilərin rəftarların pisləyəcəklərini gözləyirik.

Möhsün Pakain Ermənistanın və ifratçı Qarabağ ermənilərinin bu hərəkətlərinin törətdiyi fəsadları sadalayaraq bundan sadəcə əcnəbi dövlətlər və sionist rejimin faydalandığını Ermənistan və Azərbaycanın isə itirdiklərini vurğulayıb.

İranın Azərbaycandakı keçmiş səfiri Ermənistanda Paşinyanın hakimiyyətə gəlməsindən sonra onun Ermənistanı yoxsulluq və səfalətdən xilas etmək şüarı və inqilabçı bir hətəkətdə Qarabağ münaqişəsinin hərhansı həlli üçün Azərbaycan Respublikasına məqbul bir variyanta təkid etməsi Azərbaycanın Qarabağa hakimiyyət hüququnu dolayısı ilə tanımaq anlamına gəlirdi. Paşinyan 44 günlük müharibədən sonra üçtərəfli bəyanatı imzaladıqdan sonra Azərbaycan prezidenti ilə Praqadakı görüşündə birmənalı şəkildə Azərbaycan Respublikasının 86600 kvadrat km-lik ərazilərini tanımağa hazır olduğunu bildirdi. İlham Əliyev də ayrı-ayrı çıxışlarında Ermənistanın ərazi bütövlüyünü tanımağa hazır olduğunu dilə gətirdi. Qarşılıqlı olaraq ərazi bütövlüyünün tanınması Azərbaycan Respublikasının Qarabağa və Laçın dəhlizinə suveren hüququnu və Ermənistanın Sivnik vilayətinə və Zəngəzur adlandırılan dəhlizə suveren nəzarətini təsbit etmiş oldu.

Pakainə görə, Paşinyanın Azərbaycan Respublikasının ərazi bütövlüyünü rəsmən tanıması Qafqazda dağıdıcı əbəs bir müharibəyə son qoymaqdan əlavə Azərbaycanın da Ermənistanın ərazi bütövlüyünü tanımasına səbəb oldu və bu da Sivnin rayonunda müharibə ehtimalını sıfırlamış oldu.

İranlı diplomat öz məqaləsində Ermənistanın keçmiş rəhbərlərini qınayaraq yazır: “ Elə 1991-ci ildə bəlli idi ki Qarabağın Azərbaycan Respublikasından ayrılması qeyri-mümkündür. Əgər Ermənistanın keçmiş rəhbərləri etnik milliyyətçilik üzərində dayanmaqdansa bu ölkənin milli mənafeyini düşünsəydilər bu münaqişə çoxdan həll olunmuş olacaqdı.

İranın Azərbaycan Respublikasındakı keçmiş səfiri sonra belə yazır: Ümumiyyətlə Azərbaycan Respublikası və Ermənistanın ərazi bütövlüklərinin mühafizə edilməsi ilə Qafqazda ədalətli və davamlı sülhün təmin olunması, beynəlxalq sərhədlərin dəyişdirilməməsi və Qarabağ ermənilərinin təhlükəsizliyinin təmin olunması regionda təhlükəsizlik və stabillik yaradacaq. Qafqaz ölkələrinin rəhbərləri biri-birinə qarşı tarixi iddiaları unutmalı onları tarixçilərə buraxmalıdırlar.

Möhsün Pakain Xəbər Onlayn nəşrində dərc olunan məqaləsini belə bitirir: Hazırkı zamanda Qarabağın əsas aid olduğu ölkəyə qaytarılması və Ermənistanın da Sivnik rayonuna hakimiyyətinin təmin edilməsi üzrə Bakı-İrəvan razılaşmasını dəstəkləmək bütün region ölkələri xüsusiylə Türkiyənin vəzifəsi və üzərinə düşən məsuliyyətdir. Bu da Qafqaz xalqlarının mənafeləri istiqamətində növbəti əməkdaşlıqların yolunu açacaqdır.